°24/01/1928, Oostende – † 17/06/2010, Bredene
Pas op haar vijftigste zette Lucy Loes (Lucienne Vanbesien) haar eerste stappen als zangeres. Na jarenlang huisvrouw te zijn geweest, opende ze een café, Staminee, waar ze begon met optreden. Ze werd de ongekroonde koningin van het visserslied en zong zichzelf recht het hart van de stad in. In authentiek dialect, groeiden vooral Min zeekapitein en Bie uus an’t zeitje uit tot lokaal erfgoed. Ze was een vaste waarde op (onder andere) de Paulusfeesten en gaf met haar liedjes een stem aan de visserscultuur: verhalen over de zee, het harde leven en de warmte van een gemeenschap.
In 2010 nam Oostende afscheid van Lucy Loes, maar haar muziek blijft klinken – als de golven, altijd aanwezig. Een icoon met een hertje van koekebrood, zoals alleen Oostende dat kan zeggen. Aan de vistrap staat nu een buste van Lucy Loes, ze kijkt permanent over de Visserskaai. Elke boot die uitvaart zal ze gezien hebben.
